Her eru vit reinir, ný-kliptir og klárir at fara í lulluna. Ja, í dag hava vit verið á mammusa frisørsalong. Hárið var blivið so langt og Uni roytir Rógva so illa, so mamma var noydd at snøgga tað eitt sindur. Tað gekk bara heilt væl at klippa - heldur mamma í hvørfall - og vit grótu ikki ella nakað sovori, vit tímdu bara ikki at sita stillir. Mamma tordi ikki at klippa alt av, men nú er í hvørfall minni hjá Una at hála í.
Ja, her situr skálkurin. Tá hann roytir Rógva, sigur mamma: Nei, nei Uni. Og so smílist hann bara uppá hana, den kúllur.
Eri eg ikki fínur babba?
Rógvi og Uni:o)
Ingen kommentarer:
Send en kommentar