Fyri tíðina tíma vit ikki so væl at eta døgura. Onkuntíð hjálpir um vit sleppa at eta sjálvir, men tá svansa vit sooooo illa. Uni hevur aldrin svansa so illa sum hann gjørdi í kvøld. Vit ótu bógv, eplabátar, gularøtur, brokkoli og sovs. Vit dámdu væl alt uttan kjøtið, tað vildu vit ikki síggja og spýttu tað út um mamma lirkaði eitt petti inn í munnin.

Uni var tað bera sós:o)

Rógvi svansaði ikki seg sjálvan líka nógv til, men koyrdi bara matin á gólv ístaðin:o)

Uni var so svansutur at hann mátti í bað og so fór Rógvi sjálvsagt við:o)
Ingen kommentarer:
Send en kommentar