Nú ein dagin legði mamma til merkis at hárið hjá okkum fer hvør sín veg. Tað hevði hon ikki lagt merki til fyrr, so nú er nemmari at skilja mun á okkum tá man sær nakkan...hon skal líka minnast til hvønn veg hárið fer hjá hvørjum av okkum, og tað minnist hon ikki enn.


Uni gongur nú allatíðina, so raskur:o)


Hann er eisini farin at klatra allastaðni. Hann dugir eisini at klúgva uppá spýsiborðsstólarnar, so nú er hann ein farligur kúllur.


Rógvi er Alladin:o)