Í morgun vóru vit báðir einsamallir uppi á eina lítla løtu. Mamma og babba royndi at ugga Ára sum var so keddir tí hann hevði so ilt í oyranym. Tey hoyrdu okkum spæla, men so bleyv so kvirt. Tá helt mamma at hon mátti fara upp at hyggja hvat vit gjørdu. Tá sótu vit undir trappuni við einum heilum keksapakka og hyggaðu okkum:)



Ingen kommentarer:
Send en kommentar